mijn motivatie

aanslag op World Trade Centre (WTC) 11 september 2001
aanslag op WTC 11 september 2001

Ik weet nog goed wat ik op dinsdag 11 september 2001 om 15.00 uur deed: ik werkte op het Ministerie van Sociale Zaken en liep de kamer van een collega binnen. Hedy heette ze, een gezellige dame. Meestal althans. Die middag niet. Ze zat achter haar bureau, staarde naar haar beeldscherm en zei niets. Ik moest mijn best doen om haar aandacht te trekken.

“Moet je eens zien”, zei ze, en wees naar haar scherm. Ik liep om haar bureau heen en bekeek wat haar bezig hield: camerabeelden van de Twin Towers. “Daar heb ik begin dit jaar nog op gestaan” zei ik. Toen zag ik de staart van een vliegtuig uit de linker toren steken. “Goh, wat dom van die piloot zeg!” was mijn eerste naïeve reactie. Ik was nog niet uitgesproken of een tweede vliegtuig drong zich het gebouw binnen. Verbijsterd keek ik toe.

hoe de wereld veranderde

Ik wist direct dat ik getuige was van een wereldschokkende gebeurtenis, maar het effect ervan op ons dagelijks leven ondervond ik pas twee jaar later. Dat was op een reis door Turkije. Op de Atatürk luchthaven in Istanboel checkte ik in voor Antalya. Bij de veiligheidscontrole stond een dame die mij gebood mijn water in haar vuilnisbak te gooien. Daarna verdween mijn rugzakje in een scanner en moest ik zelf door een detectiepoort. Omdat de poort piepte, werd ik teruggestuurd. Eerst moest ik al mijn zakken leeghalen, toen mijn riem af doen, vervolgens moest mijn jas uit en ten slotte lieten ze me zelfs mijn schoenen uittrekken.

In eerste instantie was ik verontwaardigd omdat ik me als een crimineel behandeld voelde, maar al snel kreeg droefenis de overhand. Waar waren we in hemelsnaam mee bezig? 99% van de wereldbevolking deed zijn best iets moois van deze wereld te maken, terwijl 1% dat voor iedereen wist te verknallen. Daar mochten we ons niet bij neerleggen.

Holle retoriek noem ik dergelijke uitspraken meestal. Betekenisloos, tenzij je iets onderneemt om het te veranderen. En wat viel er door mij aan te veranderen? Ik had geen idee wat en wist al helemaal niet hoe. Toch weigerde ik bij de pakken neer te zitten. Ik besloot het enige te doen waartoe ik me wel in staat achtte: proberen te begrijpen hoe het zover was gekomen.

mijn onderzoek

Het werd een jarenlange speurtocht die me naar verschillende uithoeken van de wereld bracht en me ver in de tijd terugvoerde. Ik bekeek, las, onderzocht, analyseerde, beoordeelde en noteerde alles wat ik tegenkwam. Ik vroeg anderen hoe zij erover dachten. Ik verplaatste me in de daders om hun motieven te achterhalen. Ik leefde me in de slachtoffers in en probeerde de wereld vanuit hun perspectief te zien. Ik ontdekte dat de daders zich slachtoffer voelden en dat ze de slachtoffers als daders zagen. Kortom: ik raakte verwikkeld in het meest complexe vraagstuk ter wereld.

Nog steeds heb ik geen idee waar de weg naar een vreedzame wereld begint, laat staan dat ik weet waar ze eindigt. Eén ding heb ik inmiddels echter wel ontdekt: welk aanknopingspunt ik ook kies, welke traject ik ook volg, uiteindelijk kom ik altijd op de Tempelberg terecht. Mijn lezers wil ik graag uitleggen waarom. Dat is mijn motivatie om mijn roman ‘De Derde Tempel‘ te schrijven en in aanvulling daarop deze website te bouwen.